Bazı oyunlar vardır; teknik olarak kusurlu olabilir, modern standartlara göre sert ve affetmez bir yapıya sahip olabilir ama yine de oyun tarihine kazınmış bir iz bırakır. The Last Ninja Collection, tam olarak bu türden bir mirası temsil ediyor. Sistem Shock’tan önce atmosfer anlatan, Dark Souls’tan önce sabrı sınayan ve modern aksiyon-macera oyunları daha doğmadan önce “keşif” kavramını merkezine alan bu seri, bugün hâlâ saygıyla anılıyor. Bu koleksiyon ise yalnızca nostaljik bir paket değil; oyun tasarımının nasıl evrildiğini görmek isteyenler için adeta bir zaman kapsülü.

Ben bu koleksiyonu oynarken kendimi sadece eski bir oyunu tekrar eden biri gibi değil, oyun tarihinin erken dönemlerinde yazılmış bir metni yeniden okuyan bir editör gibi hissettim. Çünkü The Last Ninja, yalnızca oynanan değil, çözülen bir oyun.

The Last Ninja serisinin anlatısı, modern sinematik anlatım beklentilerinden tamamen uzak. Oyunda sizi uzun diyaloglar, ara sahneler veya detaylı karakter monologları karşılamıyor. Bunun yerine, terk edilmiş bir ada, düşmanca bir ortam ve tek başına hayatta kalmaya çalışan bir ninja var. Hikâye, büyük ölçüde çevresel anlatım yoluyla veriliyor.

Adanın her köşesi bir tehdit barındırıyor. Kapılar, tuzaklar, görünmez düşmanlar ve yanlış atılmış tek bir adım bile ölümle sonuçlanabiliyor. Bu da The Last Ninja’yı yalnızca bir aksiyon oyunu değil, aynı zamanda bir denge, dikkat ve sabır oyunu hâline getiriyor.

Koleksiyon, serinin farklı oyunlarını ve sürümlerini bir araya getirerek bu anlatıyı bütünlüklü bir şekilde sunuyor. Her oyun, aynı temel yapıyı korurken, mekanik anlamda küçük ama önemli evrimler barındırıyor.

Bugün izometrik kamera açısı, Diablo’dan Hades’e kadar pek çok oyunda alışıldık bir yapı. Ancak The Last Ninja döneminde bu perspektif, oyuncular için oldukça yabancı ve zorluydu. Koleksiyonu oynarken bu açıyla nasıl bilinçli bir tasarım yapıldığını net şekilde görebiliyorsunuz.

Karakterinizin yönü, zıplama açısı ve saldırı mesafesi büyük önem taşıyor. Perspektif hataları oyuncunun değil, karakterin ölümüne sebep oluyor. Bu durum ilk başta adaletsiz gibi görünse de, oyunun dilini çözdüğünüzde aslında oldukça tutarlı bir sistemle karşı karşıya olduğunuzu fark ediyorsunuz.

The Last Ninja, oyuncuyu yönlendirmez. Öğretmez. Uyarmaz. Sadece hata yapmanıza izin verir — bedeliyle birlikte.

Serinin dövüş sistemi teknik olarak basit: yumruklar, tekmeler, silah kullanımı ve zamanlama. Ancak basit olması, kolay olduğu anlamına gelmiyor. Aksine, The Last Ninja’daki dövüşler çoğu zaman kaçınılması gereken bir risk gibi hissettiriyor.

Düşmanlar güçlü, animasyonlar kısa ve hataya yer yok. Bir düşmana yanlış açıyla yaklaşırsanız veya saldırı zamanlamasını kaçırırsanız, oyun sizi cezalandırıyor. Bu yüzden çoğu zaman savaşmak yerine kaçmak, saklanmak ya da çevreyi kullanmak daha mantıklı bir tercih oluyor.

Bu da oyunu sıradan bir aksiyon deneyiminden çıkarıp, neredeyse taktiksel bir hayatta kalma oyununa dönüştürüyor.

The Last Ninja Collection’ın belki de en güçlü yanı, keşif ve bulmaca tasarımı. Oyunda ilerlemek için yalnızca düşmanları alt etmek yeterli değil. Hangi eşyayı nerede kullanacağınızı, hangi geçidin ne zaman açıldığını ve hangi alanların daha sonra geri dönülmesi gerektiğini anlamanız gerekiyor.

Bu noktada koleksiyon, modern oyuncular için zorlayıcı olabilir. Çünkü oyun size hiçbir zaman “yanlış yoldasın” demez. Yanlış yoldaysanız bunu ölümle anlarsınız.

Ancak bu sert tasarım, başarı hissini inanılmaz derecede yükseltiyor. Bir alanı geçmeyi başardığınızda ya da bir bulmacayı çözdüğünüzde hissettiğiniz tatmin, bugün hâlâ birçok modern oyunun ulaşamadığı bir seviyede.

The Last Ninja serisinin müzikleri, oyun tarihinin en ikonik chiptune besteleri arasında yer alıyor. Koleksiyon içerisinde bu müzikleri tekrar duymak, yalnızca nostaljik değil, aynı zamanda sanatsal bir deneyim sunuyor.

Doğu ezgilerinden ilham alan melodiler, oyunun sessiz ve tehditkâr atmosferini mükemmel şekilde tamamlıyor. Müzikler, yalnızca arka plan süsü değil; oyuncunun ruh hâlini şekillendiren aktif bir unsur.

Ses efektleri ise minimal ama işlevsel. Her darbe, her tuzak ve her düşman sesi, oyuncuyu tetikte tutmak için yeterli.

The Last Ninja Collection, emülasyon kalitesi ve genel sunum açısından başarılı. Oyunlar stabil çalışıyor, kontroller tepkisel ve orijinal deneyime sadık. Ancak bu sadakat, beraberinde bazı sorunları da getiriyor.

Modern kalite-yaşam iyileştirmeleri neredeyse yok. Kaydetme sistemi sınırlı, geri alma seçenekleri kısıtlı ve öğrenme eğrisi sert. Bu da koleksiyonu daha çok sabırlı, nostaljiye açık veya oyun tarihine meraklı oyuncular için uygun hâle getiriyor.

Yeni oyuncular için öğretici bir yapı bulunmaması, koleksiyonun en büyük handikaplarından biri olabilir.

The Last Ninja Collection’ı bugün oynamak, modern oyun beklentileriyle yaklaşıldığında zorlayıcı olabilir. Ancak doğru perspektifle bakıldığında, bu koleksiyon bir “oyun”dan çok, bir tasarım manifestosu gibi duruyor.

Bu seri, oyuncuya güvenen bir anlayışla yapılmış. Kolaylaştırmak yerine zorlaştırmayı, yönlendirmek yerine keşfetmeyi tercih etmiş. Bugün indie sahnede gördüğümüz pek çok cesur tasarım kararının temelleri, yıllar önce The Last Ninja’da atılmış.

The Last Ninja Collection, herkese hitap eden bir paket değil. Sabırsız oyuncular için fazla sert, rehber arayanlar için fazla ketum, hızlı tüketim isteyenler için fazla yavaş olabilir. Ancak oyun tarihine saygı duyan, zorlanmaktan keyif alan ve keşfi ödül olarak gören oyuncular için eşsiz bir deneyim sunuyor.

Bu koleksiyon, size elinizi tutarak yol göstermiyor. Ama yolu kendi başınıza bulduğunuzda, bunu asla unutmuyorsunuz.